Life is a chance, take it!!
Sunrise
ความสุข
Happy Go Lucky
Thank you ..my love
ลูกศิษย์ครูเก่งทุกคน
Dust Zapper
Those sweet words
ในความเงียบอันอบอุ่น
All you need is love
ฉันยิ้มได้เพราะมีรัก เพราะรักคุณ

คุณเฟริส
ลุง
อาไก่
พราว
เรา
wonder eyes
ยัยออย
artemesia
แอน
พี่เอ้
หนูจักรยาน
คุณดรีม
อะดำ
พระจันทร์สีน้ำเงิน
alienasoul
Dead_poet_society
คุณแม่น้องวิล
การเดินทางที่ไม่สิ้นสุด
Kapong

 

ลูกศิษย์ครูเก่งทุกคน

วันนี้เป็นวันที่เราทำงานหนักหนาสาหัสมากๆ วันหนึ่ง
มาถึงมหาวิทยาลัยราวเจ็ดโมงครึ่ง ได้กลับบ้านสี่ทุ่ม

เพราะวันนี้เป็นวันที่เด็กๆวิชาการเขียนบทละคร 1 ส่งสอบ

การสอบนั่นก็คือการอ่านบทละครองก์เดียวทั้งเรื่อง (Cold Reading)
คนหนึ่งใช้เวลาอ่านอย่างต่ำสามสิบนาที ด้วยความที่ใช้เวลานานเพียงนี้

เราเลยให้นักศึกษามาจองเวลาสอบตั้งแต่วันจันทร์ แต่ก็ไม่มีใครมาสอบ

ทุกคนมาส่งสอบวันเดียวกันหมด คือ วันสุดท้าย เฮ้อ... ไม่มีใครสงสารอาจารย์คนนี้เลย

เก้าโมงตรง
เรามานั่งอยู่ในห้องเรียนที่นัดนักศึกษาไว้

พยายามถ่างตา และสลัดความง่วงงุนออกไป แต่ทำได้ยากแสนยากเพราะวันนี้เราตื่นตั้งแต่หกโมงเช้า อากาศในห้องก็แสนจะเย็นสบายเหลือหลาย
เด็กๆ หลายคนเห็นได้ชัดว่าอาจารย์ฟังไปก็หาวไป ทำไงได้คะหนู ครูง่วง

เรื่องแรกที่ส่งคือเรื่อง "สู่ฝันวันใหม่"  ของเบ๊นซ์
เรื่องราวของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่เข้าไปพัวพันกับวงการพนันบอล เพียงเพราะ
อยากให้ครอบครัวกลับมามีฐานะดังเดิม หลังจากถูกลุงแท้ๆ ใช้กลโกงแย่งทรัพย์สมบัติของครอบครัวไปจนหมด 

ลีลาการเขียนอาจจะยังไม่เหนือชั้น ด้วยความที่เป็นบทละครเรื่องแรกที่เขาเขียนจริงๆจังๆ แต่เราก็ค่อนข้างพอใจกับผลงานชิ้นนี้ของเบ๊นซ์ เพราะเขาสามารถดึงเอาประสบการณ์จริงในชีวิตให้ออกมาโลดแล่น มีชีวิตได้ ความจริงที่อาจแสนเศร้าและหม่นหมอง
แต่มันก็มีค่าที่ทำให้เราเรียนรู้ที่จะเติบกล้าเข้มแข็ง และยิ้มรับความทุกข์อย่างเข้าใจ


เรายังจำได้ วันแรกที่สอนวิชานี้

หลากหลายเรื่องราวจากปากของนักศึกษาทำให้เราน้ำตาคลอ
อายุเท่านี้ แต่หลายคนกลับพบเจอกับสิ่งเลวร้ายมามากมาย

หลายคนอาจจะเลือกเก็บบาดแผลนั้นไว้ให้ลึกเร้นที่สุด

เลือกที่จะปกปิด และลืมเลือนการมีอยู่ของมัน

แต่เราเชื่อว่า บาดแผลนั้นมีคุณค่า และสำคัญยิ่งที่เราจะต้องรับรู้การมีอยู่ของมัน

เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่เราอยู่กับมันได้ด้วยรอยยิ้ม เราจะแกร่งพอที่จะรับมือกับความผิดหวังทุกรูปแบบได้ เราเชื่อว่าในโลกนี้คงไม่มีใครที่สมบูรณ์แบบ ทุกคนเจอปัญหาด้วยกันทั้งนั้น หนักบ้างเบาบ้าง แต่สิ่งที่ทำให้เรามีความสุขต่างกันคือวิธีการรับมือกับปัญหาต่างหาก และบางครั้ง “การเล่า” หรือ “ระบาย” สิ่งที่อยู่ในใจ ก็นับเป็นการเยียวยาอย่างหนึ่ง

และความสุขที่ได้จากการเป็นผู้เล่า ก็คือ การที่ได้ทำให้คนฟัง ยิ้ม หัวเราะ เพลิดเพลิน และในบางครั้งได้เปลี่ยนชีวิตใครคนนั้นไปตลอดกาล

เรารักวิชานี้
เพราะในขณะที่เรา สอน
เด็กๆ ได้สอนเราด้วย “เรื่อง” ที่เข้มข้นและเปี่ยมพลังของพวกเขา
เรื่องราวชีวิตของแต่ละคน ทำให้เรามองโลกด้วยมุมมองที่ต่างออกไป
และหลายคนทำให้เราทึ่งกับความแกร่งเกินตัวและหัวใจที่ยิ่งใหญ่

ไม่รู้ว่าความรู้สึกนี้คืออะไร
หัวใจพองโตแบบนี้
ดีใจจัง ที่ลูกศิษย์หลายคนเขียนเรื่องออกมาได้ดี
ของบางคน เราฟังไปก็น้ำตาคลอ เออ.. เขียนถึงจริงๆ ด้วย

บางเรื่อง
เป็นเรื่องเล็กๆ ที่ไม่ยิ่งใหญ่
แต่มันคือมิตรภาพของเพื่อนที่อบอุ่นเหลือเกิน

เด็กบางคนเลือกที่ะแฉวงการลีลาศที่ตัวเองคลุกคลีมาตั้งแต่เด็ก

ส่วนบางคนก็เลือกที่จะตั้งคำถาม การมีตัวตนของตัวเองในครอบครัว

เด็กคนหนึ่งเลือกที่จะเล่าที่มาของการเป็น แดนเซอร์โคโยตี้
และระบายให้ทุกคนฟังว่า บ่าเล็กๆนั้นแบกรับภาระของครอบครัวไว้หนักเพียงใด
กว่าจะได้เงินแต่ละบาทต้องสูญเสียศักดิ์ศรีอย่างไร

โลกอาจจะทำให้ความบริสุทธ์ไร้เดียงสาของเด็กสาวคนหนึ่งหายไป
แต่ไม่สามารถทำลายความดีงามและจิตใจใผ่ดีของเธอได้


การเขียนบทดำเนินไปจนมาถึงช่วงเย็นของวัน

นักศึกษาสองคนไปซื้อข้าวกล่องกับน้ำดื่มเย็นๆ มาให้เราเพราะเห็นเรานั่งทั้งวัน
ไม่ได้ไปไหนเลย
เออ ..เด็กพวกนี้มันน่ารักเหมือนกันแฮะ

เด็กคนสุดท้ายคือ มิคกี้ อ่านบทเสร็จราวสี่ทุ่มเศษๆ ตอนนั้นเรามึนมากๆ
รู้สึกได้เลยว่ากล้ามเนื้อรอบดวงตาเกร็งไปหมด เมื่อยไปทั้งตัว

พวกเราเดินลงมาข้างล่างตึก
ทั้งมหาวิทยาลัยเงียบสนิท คาดว่าพวกเราเป็นกลุ่มสุดท้ายที่ยังเรียนกันอยู่ในวันสุดท้ายก่อนสอบปลายภาค

ตอนแรกเรากะว่าจะเรียกแท๊กซี่กลับบ้าน
แต่นักศึกษาคนหนึ่งอาสาไปส่งบ้าน
คำร่ำลือของเพื่อนๆ ถึงอัตราความเร็วในการขับรถของอ๊อตโต้ ทำให้เราลังเลใจในตอนแรก แต่สุดท้ายก็โอเค ให้อ๊อตโต้ไปส่ง ลองดู

อืม...ขับไม่เร็วเท่าไหร่ วันนี้คงถึงบ้านปลอดภัยเราคิดในใจ
ก่อนที่อ๊อตโต้จะชวนคุยเรื่องนู้นเรื่องนี้

"อาจารย์ครับ เห็นดีวีดีตรงนั้นมั้ยครับ ข้างประตูรถ"

เราหันไปมอง ก่อนที่จะหยิบดีวีดีกล่องหนึ่งขึ้นมา ปกดีวีดีเป็นรูปเด็กหนุ่มท่าทางร่าเริงคนหนึ่ง

"นั่นล่ะครับ เพื่อนผมที่เสียในวันที่ 1 มกรา ที่ซานติก้า"

"คบกันมานานเป็นสิบปีแล้วครับ"
"อะไรก็ไม่แย่เท่ากับการที่ผมเป็นคนไปชี้ศพและการที่ต้องบอกพ่อกับแม่เค้าว่า นี่คือศพลูกชายเขา"

อ๊อตโต้เอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉย
ความตายและความสูญเสีย ล่องลอยอยู่ใกล้ตัวเราเหลือเกิน

.............................................................................

ลูกศิษย์ที่รักของครูทุกคน

ครูดีใจนะที่ได้สอนพวกหนูทุกคน
ประสบการณ์ที่เราแลกเปลี่ยนกันมีค่ามากสำหรับครู
พวกหนูทำให้ครูทึ่งและชื่นชม
ครูดีใจ ที่พวกเราพัฒนาตัวเองขึ้นเรื่อยๆ
และหลายคนครูรู้เลยว่า พวกหนูมีพรสวรรค์อยู่ในตัวเองอยู่แล้ว ครูแทบไม่ต้องแนะอะไรมาก และหลายคนที่พยายามอย่างมาก ครูอยากบอกว่ามันไม่สูญเปล่าหรอกลูก
ยิ่งเราพยายามมากเท่าไหร่ เราก็จะดีขึ้นเรื่อย ๆ วันนี้เราอาจยังทำได้ไม่ดีเท่าเพื่อนๆ
แต่การที่เราพยายาม ครูว่าเป็นความสำเร็จยิ่งใหญ่ของหนูแล้ว

ไม่มีอะไรมากมาย
อยากบอกว่าดีใจที่ได้สอนพวกเรา
เติบโตและแข็งแรงขึ้นเรื่อยๆนะคะ

พวกหนูทุกคน "เก่ง" ในสายตาครูค่ะ

 

 

 

 

ลูกศิษย์ครูเก่งทุกคน
ลูกศิษย์ครูเก่งทุกคนลูกศิษย์ครูเก่งทุกคนลูกศิษย์ครูเก่งทุกคนลูกศิษย์ครูเก่งทุกคน

The Winner Is - Little Miss Sunshine

     Share

<< Dust ZapperThank you ..my love >>

Posted on Sun 8 Feb 2009 18:30

         

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh