เราต้องการอาณาจักรไปทำไม
Love is a rose..
Birds
ท้องไส้ปรวนแปรอากาศเปลี่ยนแปลง
บางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม
แล้วเราจะกลับมาพบกัน
การมองโลกในแง่งาม
รอ..ฝนซา
เพราะความเข้าใจ... ใช้เวลา
หนังสือเล่มเก่าและเราที่ไม่เหมือนเดิม
วันวุ่น

คุณเฟริส
ลุง
อาไก่
พราว
เรา
wonder eyes
ยัยออย
artemesia
แอน
พี่เอ้
หนูจักรยาน
คุณดรีม
อะดำ
พระจันทร์สีน้ำเงิน
alienasoul
Dead_poet_society
คุณแม่น้องวิล
การเดินทางที่ไม่สิ้นสุด
Kapong

 

แล้วเราจะกลับมาพบกัน

เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้ เวลานี้
คงยากที่จะลบเลือนไปจากความทรงจำของเรา
ความรู้สึกยินดี และรวดร้าวที่เกิดขึ้นในเวลาเดียวกัน
เสียงหัวเราะ และร้องไห้ รอยยิ้ม และน้ำตา

ทุกอย่างเดินทางมาถึงจุดเปลี่ยน ที่ทุกอย่างจะไม่มีวันเดินทางกลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก

นักศึกษาหลายคนเดินมากอดเราแน่น

..อาจารย์ อย่าทิ้งหนูไปอีกคนนะคะ... อาจารย์

อาจารย์ อยู่กับพวกเราก่อนนะครับ อยู่ส่งพวกเราก่อน


เรามองไปด้านหน้า
นักศึกษากลุ่มหนึ่งนั่งอยู่ล้อมรอบเก่ง
เพื่อนของเราที่กำลังจะเดินทางไกล

การเดินทางที่ไม่มีใครคาดคิดว่าจะเกิดขึ้น

เก่งอยู่กับภาควิชานี้มาแต่แรกเริ่ม
สร้างสิ่งต่างๆขึ้นมามากมาย สร้างละครที่เป็นตำนานของภาควิชา
แต่งเพลงประจำคณะ แต่งบูมให้กับคณะ

แต่ทันทีที่มีการเปลี่่ยนแปลงในระดับผู้บริหาร
เราทุกคนก็รู้ว่า
ความสุขที่เราเคยมี จะไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

ความตรงไปตรงมาจนเกือบแข็งกร้าวของเก่ง
การตั้งคำถามต่อระบบบริหารที่น่าเคลือบแคลง
สร้างความไม่พอใจต่อผู้มีอำนาจหลายๆคน
และนำมาซึ่งงานเลี้ยงอำลาในวันนี้

 

รู้สึกเสียดาย
อาจารย์ดีๆ หนึ่งคน
เก่งบอกเราเสมอว่า ไม่ว่าจะอย่างไร เก่งก็จะทำอาชีพนี้ต่อไป
ไม่ว่าค่าตอบแทนจะน้อยเพียงไร เพราะนี่คืออาชีพที่เราจะสามารถช่วยประเทศชาติได้จริงๆ ถ้าประเทศเรามีครูที่ทุ่มแทและตั้งใจ เด็กของเราก็จะดีและเก่งกว่านี้

อาจารย์..อาจารย์รู้ไหม
ที่หนูดีขึ้นมาได้ทุกวันนี้ เป็นเพราะอาจารย์จริงๆ

เด็กนักศึกษาคนหนึ่งเอ่ยขึ้นน้ำตาคลอ


เอ้เป็นเด็กที่เคยเหลวไหล ไม่สนใจเรียน และทำแต่กิจกรรม
แต่เมื่อเวลาเปลี่ยนไป ความตั้งใจและทุ่มเทของอาจารย์หลายๆคน
มีส่วนทำให้เอ้หันมาเข้าห้องเรียนมากขึ้น ทำงานละครให้ภาควิชา
3 ปี ที่ทำให้เอ้โตขึ้นมาก สิ่งที่เป็นรูปธรรมคงเป็นเกรดที่เพิ่มมากขึ้น
แต่สิ่งที่เราสัมผัสได้ก็คือ ความรับผิดชอบงานและความคิดอ่านที่เป็นผู้ใหญ่ของเด็กคนนี้

อีก 1 เทอม เด็กๆ รุ่นนี้จะเรียนจบ

เสียดายที่เก่งไม่อาจจะอยู่ส่งพวกเค้าให้ถึงฝั่งได้

หลายคนถอดใจและคิดจะเปลี่ยนแผนการทำสารนิพนธ์เพียงเพราะอาจารย์ของพวกเค้าจะไม่อยู่แล้ว

เราบอกกับเด็กหลายๆคนไปว่า
มันคือโปรเจ็คจบของเรา เราควรจะทำในสิ่งที่ถนัดดีกว่า
ทำให้ใครหลายคนได้เห็นความสามารถที่แท้จริงของเรา
และทำให้อาจารย์ที่สอนเรามาได้ภูมิใจ

แม้งานเลี้ยงจะเลิกราลงในวันนี้
แต่เราเชื่อว่า
เราจะกลับมาพบกันอีกแน่นอน

นี่ไม่ใช่การอำลา
แต่เป็นเพียงการเริ่มต้น

การเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้นได้เสมอ
การเปลี่ยนแปลงที่อาจนำมาซึ่งความสุข หรือความทุกข์

ข้อดีของความเปลี่ยนแปลง คือ การที่เราได้เรียนรู้ เติบโต และแข็งแรงขึ้น
เราเชื่อว่า
เมื่อค่ำคืนนี้ผ่านพ้นไป
น้ำตาของเราจะจางลง
และเราจะเหลือเพียงรอยยิ้มให้แก่กัน

เพราะอีกไม่นาน
เราจะกลับมาพบกันอีกครั้ง

อีกไม่นาน

 

 





 

 


แล้วเราจะกลับมาพบกัน
เพลง ขอบคุณกันและกัน - The August Band ดิ ออกัส แบนด์

ร้องนำโดย พิช วิชญ์วิสิฐ & เพชร ภาสกร
เนื้อเพลง ขอบคุณกันและกัน

ยังมีเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับความรัก
หากลองหยุดพัก จงฟังซะก่อน
จะรู้ว่าเราไม่เดินอยู่เดียวดาย
ยังมีผู้คนบนทางอีกหลากหลาย อีกมากมาย
ที่เราก็ต่างมองหาความรักมาเติมให้เต็มหัวใจ

มีความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับความรัก
บ้างสุขสมหวัง บ้างจะร้องไห้
แต่นั่นกลับทำให้ใจเรามีพลัง
จนนานๆ ไปมันก็กลายเป็นความหลัง
ที่ในทุกครั้ง เรานึกถึงเมื่อไหร่ ก็ไม่รู้จะขอบคุณมันยังไง

ถ้าหากว่า ใจเราไม่เคยจะรักเลยสักที จิตใจวันนี้คงจะไม่แข็งแกร่ง
และในวันที่ล้มลงคงไม่มีแรง ถ้าเรามัวระแวงในมือของกันและกัน

(*) ถ้ามันเป็นเพลงบนทางเดินเคียง ที่จะมีเพียงเสียงเธอกับฉัน
และไม่มีวันที่ฉันและเธอจะเดินจากกัน ไปที่ไหน
และถ้าชีวิตคือท่วงทำนอง เธอคือคำร้องที่มีความหมาย
ให้ใจได้ซึ้งและมีพลังจะเดินต่อไปให้ไกล

มองจะมองทางไหนมีใครสักคนที่หวังจะเดินเข้ามา
นั่นคือปัญหา ยิ่งรอยิ่งนาน ยิ่งผ่านอะไรไปนานๆ ใจยิ่งหวั่นไหว
และถ้าวันหนึ่งมีคนที่รอเข้ามา ว่าฟ้าก็คงไม่ทำเราเสียใจ
แต่ถ้ามันไม่ใช่ ยังไงก็ไม่ใช่ ก็ได้แต่ถอนหายใจมองเหม่ออ้อนวอนให้
ใครๆ บางคนบนนั้นช่วยฉันที่อยากมีความรักกับเขาบ้าง
หากมีอะไรๆ ฉันยอมได้ทุกทาง เพียงคำว่ากันและกัน ฉันขอคำอธิบาย

(*) ถ้ามันเป็นเพลงบนทางเดินเคียง ที่จะมีเพียงเสียงเธอกับฉัน
และไม่มีวันที่ฉันและเธอจะเดินจากกัน ไปที่ไหน
และถ้าชีวิตคือท่วงทำนอง เธอคือคำร้องที่มีความหมาย
ให้ใจได้ซึ้งและมีพลังจะเดินต่อไปให้ไกล … ให้ไกล

เหนื่อย เหนื่อยจนถอนใจไม่รู้เมื่อไรว่าเราจะมีความหวัง (ไม่รู้เมื่อไร)
แค่เพียงสักครั้ง ได้เจอสักครั้ง แต่มันต้องเจ็บ ต้องปวด อย่างน้อยก็ยังได้รู้ว่ารักเป็นไง
คนเราจะเสาะจะหาทำไม และมันจะเป็นจะรักยังไง ตะเกียกตะกายจะได้มา
สุดท้ายบางทีต้องเสียน้ำตา แต่ให้ทนไว้ อาจเจ็บใจ และรอวันหนึ่งที่เราเติบโตจะขอบคุณ
ว่าใจที่ไม่เคยมีรักให้ใคร และนานต่อไปจะเป็นใจที่ไร้ค่า
หากมันจะมีอะไรที่ต้องแลกเพื่อได้มา ฉันว่ากันและกัน มีค่าที่จะแลกได้มากมาย

(*) ถ้ามันเป็นเพลงบนทางเดินเคียง ที่จะมีเพียงเสียงเธอกับฉัน
และไม่มีวันที่ฉันและเธอจะเดินจากกัน ไปที่ไหน
และถ้าชีวิตคือท่วงทำนอง เธอคือคำร้องที่มีความหมาย
ให้ใจได้ซึ้งและมีพลังจะเดินต่อไปให้ไกล … ให้ไกล (ให้ไกล)

มีทางเดินให้เราเดินเคียงและมีแต่เสียงของเธอกับฉัน
มีทางเดินให้เราเดินเคียงและมีแต่เสียงของเธอกับฉันแสนนานเท่านาน … แสนนานเท่านาน

 
 

     Share

<< การมองโลกในแง่งามบางอย่างที่ไม่เหมือนเดิม >>

Posted on Fri 3 Oct 2008 9:51

         

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

อ่านแล้วสะเทือนความรู้สึก ถ้อยคำน้องเอ หวาน และ เขย่าอารมณ์พี่ได้เหมือนเดิม

ช่วงนี้พี่ยุ่งมากค่ะ เลยไม่ค่อยได้ แวะมาอ่าน ปกติ แอบอ่านประจำแหล่ะคะ

ไว้จัดวางเวลาได้ดีแล้ว จะได้แวะมาถามไถ่น้องเอได้มากกว่านี้
พี่จิ   
Thu 25 Sep 2008 8:17 [1]