ดีจังที่เราคิดไม่เหมือนกัน
Laundry Day
In your eyes..
วันจันทร์ธรรมดาๆ
I'm fine,thank you. And you??
จดหมายถึงลูกศิษย์
ล้า..
My Neighbors : กำแพง
ขอบคุณ
เพียงรอยยิ้มรอยนั้น..
กลับบ้าน

คุณเฟริส
ลุง
อาไก่
พราว
เรา
wonder eyes
ยัยออย
artemesia
แอน
พี่เอ้
หนูจักรยาน
คุณดรีม
อะดำ
พระจันทร์สีน้ำเงิน
alienasoul
Dead_poet_society
คุณแม่น้องวิล
การเดินทางที่ไม่สิ้นสุด
Kapong

 

จดหมายถึงลูกศิษย์

เด็กๆ ทุกคน 
 
พวกหนูอาจจะแปลกใจที่จู่ๆ ก็ได้จดหมายฉบับนี้จากครู  
ครูก็แปลกใจตัวเองเหมือนกันที่ดึกป่านนี้แล้ว ครูกลับนอนไม่หลับ 
คิดอะไรไปเรื่อย ตั้งคำถามนู่นนี่สารพัดกับตัวเอง...เหมือนกับคนฟุ้งซ่านที่ไม่รู้ว่าจะทำยังไง 
ให้ตัวเองมีความสุข ในเวลาที่เป็นเวลาส่วนตัว ไม่ใช่เวลางานแบบนี้  
 
ช่วงนี้มีอะไรเกิดขึ้นมากมายในชีวิตการงานของครู 
ความบีบคั้นในฐานะลูกจ้าง 
ที่แม้ได้ขึ้นชื่อว่า ..เป็นอาจารย์ ดูเหมือนจะเป็นอาชีพที่มีเกียรติ 
แต่เอาเข้าจริงสิ่งที่พวกเราเป็นก็ไม่ได้ต่างจากลูกจ้างคนอื่นๆ  
ที่นายจ้างมุ่งหวังให้เราหารายได้ ทำเงินเป็นกอบเป็นกำ 
ค่าตอบแทนเท่าเดิม แต่กลับมีภาระงานมากยิ่งขึ้น  
ครูไม่ได้รู้สึกต่างไปจากแม่ครัวในโรงอาหารที่ได้เงินไปซื้อกับข้าวน้อยลง 
ซื้อของได้น้อยลง 
แต่เจ้าของร้านต้องการให้เราทำกับข้าวขายมากขึ้น ทำเงินให้มากขึ้น  
 
ความจริงแล้ว 
อาชีพครูไม่ได้ทำให้ใครร่ำรวย 
แต่เป็นอาชีพที่ทำแล้วมีความสุขอย่างยิ่ง  
 
ความสุขนั้นมาจากไหน? 
 
อาจดูฟังเสแสร้งในความรู้สึกของพวกหนู 
 
แต่ความสุขของคนเป็นครูนั้นมาจากความสำเร็จของลูกศิษย์อย่างแท้จริง  
 
ถ้าไม่ใช่เพราะความสุขที่ว่า 
อาชีพนี้คงสูญพันธุ์จากโลกไปนาน ค่าที่ว่า ไม่สามารถทำให้ใครดำรงชีพได้อย่างสบาย 
ในตอนที่ราคาข้าวของทุกอย่างพร้อมใจกับถีบตัวสูงอย่างกู่ไม่กลับ  
 
พูดตรงๆก็คือ  
 
แรงใจแรงกายที่ครูมีอยู่ทุกวันนี้  
ก็เพราะพวกเรา  
 
ครูมีความสุขในการเตรียมสอนทุกๆครั้ง 
ยินดีจะหานู่นหานี่มาให้พวกเรา  
หอบหนังสือเล่มโตๆมาให้พวกเราได้ดู 
หาดีวีดีดีๆ มาให้พวกเราได้ดู  
 
เพราะครูรู้ว่าพวกหนูทุกคนสามารถพัฒนาได้  
เพียงแต่ต้องการแรงผลักดันที่ดี และสม่ำเสมอ  
 
วันแรกที่ครูเปิดให้พวกเรามาลงรายชื่อเรียนวิชาคอสตูม 
ครูตื่นเต้นที่เห็นพวกเรากระตือรือร้นกันมาก 
มีคนมาลงชื่อเป็นสิบกว่าคน  
 
แต่แล้วก็ต้องแปลกใจ 
เมื่อถึงเวลาเปิดเรียน 
เราเหลือกันอยู่ไม่กี่คน  

แต่พอครูเห็นพวกเรา 
ครูก็คิดในใจว่า  
 
ไม่เป็นไร เด็กน้อยๆ จะได้ให้อะไรๆ ได้เต็มที่  
มีเวลากับแต่ละคนมากหน่อย  
 
แรกๆ พวกเราดูตั้งใจและกระตือรือร้นกันมาก 
นั่นทำให้ครูรู้สึกดีมากๆ เลยนะ 
 
เพราะไม่ว่าข้างบนเค้าจะกดเรามายังไง 
แต่ถ้าครูยังได้รับการตอบรับที่ดีจากพวกหนู 
ครูยังรู้สึกได้ว่าการทำอาชีพนี้ไม่ได้สูญเปล่า  
เพราะเราได้ให้อะไรกับใครอย่างแท้จริง 
 
ครูไม่ได้กำลังเป็นบ้าเป็นบออยู่คนเดียว 
 
แต่ยังมีพวกเราเป็นพวก 
 
แต่หลังๆมานี้  
 
ครูรู้สึกว่าตัวเองล้มเหลวอย่างสิ้นเชิง  
ครูเป็นครูที่ไม่ได้เรื่อง  
ครูไม่สามารถที่จะสัมผัสและเข้าใจพวกหนูได้อีกต่อไป 
เพราะพวกหนูไม่เปิดโอกาสให้ครูเลย  
 
ระหว่างเรา 
เหมือนมีกำแพงบางๆที่มองไม่เห็นมากั้น  
เหมือนครูพยายามตะโกนผ่านห้องกระจกสุญญากาศ 
ที่ไม่มีเสียงใดๆสามารถเล็ดลอดไปได้

หนูไม่ได้ยินเสียงของครู 
 
เราเจอกัน 
 
แต่ครูกลับรู้สึกว่า 
 
ครูพูดอะไรกับพวกเราไม่ได้เลย  
 
เพราะหลายครั้งที่ครูพยายามจะพูดหรือเตือน  
 
พวกเราก็จะส่งสัญญาณให้ครูหยุดพูด 
 
ไม่ต้องมาถามว่าทำไมฉันไม่ส่งงาน 
ไม่ต้องมาอยากรู้ว่าทำไมฉันไม่แต่งชุดนักศึกษามาเรียน 
ไม่ต้องมาคาดคั้นว่าฉันทำงานเองหรือไม่ 
 
นั่นสินะ 
ครูคงจะไม่มีสิทธิอะไรจริงๆด้วย  
 
ครูไม่มีสิทธิจะบอกหนูว่า  
 
พวกหนูเก่งมากเลย  
 
ครูเอาภาพสเก็ชท์พวกหนูไปอวดใครๆ แล้วบอกว่า  
นี่ไง งานลูกศิษย์ของฉัน  
 
ดูงานนี้สิ  
จริงๆแล้วเด็กคนนี้เก่งนะ   
 
ครูจะไม่รู้สึกเสียใจแบบนี้เลยนะ  
ถ้าครูคิดว่าพวกหนูเป็นแค่ลูกค้า 
ครูมีหน้าที่ให้เกรดและเราก็จากกันไป 
ไม่มีอะไรให้ต้องคิดถึงกันอีก  
 
แต่ความเสียใจ 
มันเกิดมาจากการที่  
ครูมองเห็นอะไรดีๆในตัวพวกหนูมากมาย 
 
แต่พวกหนู 
กลับมองไม่เห็นมัน 
 
ปล่อยให้ความสามารถนั้นแน่นิ่งอยู่อย่างนั้น  

พวกหนูพยายามได้มากกว่านี้ แต่กลับพ่ายแพ้อย่างง่ายดาย 
ต่อความง่วง ความเหนื่อย ความที่เห็นแก่เที่ยวเล่น


พวกหนูพัฒนาตัวเองได้ดีกว่านี้..มากๆ  
เพราะความจริงแล้ว พวกหนูแต่ละคนไม่ธรรมดาเลย  
หนูมีความคิดเป็นของตัวเอง หนูตีความได้ วิเคราะห์ได้  
หนูวาดรูปได้ ครูไม่ได้ต้องการภาพวาดที่สวยงามวิจิตร 
แต่ครูอยากเห็นงานที่ผ่านสมองและสองมือของหนู 
เครื่องมือที่หนูจะใช้ทำมาหากินต่อไป  
 
หนูมาที่นี่ 
เพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่หรือ  
เพื่อเรียนรู้วิธีการดำรงชีพ เมื่อโลกแห่งวัยเยาว์สิ้นสุด 
และโลกของการต่อสู้ด้วยตัวเองเริ่มขึ้น  
 
ครูก็แค่อยากให้หนูได้ ...ตามที่หนูควรจะได้  
 
ไม่ใช่เพื่อครู 
 
แต่เพื่อตัวหนูเอง
 

เพื่อหนูจะได้มีชีวิตที่ดีต่อไป  
 
ตอนนี้ครูล้า.. 
เพราะครูเริ่มรู้สึกมากขึ้นทุกที ว่าครูกำลังทำสิ่งที่ไม่ได้มีค่าอะไร 
ไม่มีใครเข้าใจสิ่งที่ครูกำลังทำ 
ไม่รู้ว่าจะเหน็ดเหนื่อยไปเพื่ออะไร  
ครูไม่ได้โทษใคร 
ไม่ได้ต้องการทำให้พวกหนูรู้สึกไม่ดีด้วย  
 
ครูเข้าใจว่าแต่ละคน ..เงื่อนไขในการดำรงชีวิตต่างกัน  
 
บางครั้งชีวิตนอกห้องเรียนก็มีผลกับชีวิตมากกว่า  
 
ครูเพียงแต่หวังว่า  
เมื่อเราเจอกัน อยู่ด้วยกันในตอนนี้  
ครูจะสามารถพูดกับหนูได้บ้าง  

วันหนึ่งครูคงจะล้าและยอมแพ้ไป 
และวันนึงหนูก็จะเติบโตเป็นผู้ใหญ่  
และลืมเลือนครูไปในที่สุด  
 
ครูไม่ได้หวังอะไรมากไปกว่า  
หนูจะจดจำได้ว่า ... 
 
พวกหนูเป็นคนสำคัญและครูอยากให้พวกหนูมีชีวิตที่ดี  

ด้วยความหวังดีอย่างแท้จริง  
 
 

ครูเอ 
 
 
 

จดหมายถึงลูกศิษย์

 

 

ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª
   

 Worth Looking

          จดหมายถึงลูกศิษย์    จดหมายถึงลูกศิษย์    จดหมายถึงลูกศิษย์

       จดหมายถึงลูกศิษย์  จดหมายถึงลูกศิษย์ จดหมายถึงลูกศิษย์        

 

MY ART

 

จดหมายถึงลูกศิษย์      จดหมายถึงลูกศิษย์     จดหมายถึงลูกศิษย์

 

 

 

     Share

<< ล้า..I'm fine,thank you. And you?? >>

Posted on Sat 3 May 2008 8:43

         

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

well, i just had time to read though. i must be very sorry if i don't read this entry. You're really for real on everything you do. i do appreciate you. you're a good teacher(you're like one of my friend. she has this thought like you). i agree with you that teacher is not just like a merchant for selling the knowledge and get some money back. keep on my friend!!
phoebe*   
Thu 5 Jun 2008 13:50 [1]