I'm fine,thank you. And you??
จดหมายถึงลูกศิษย์
ล้า..
My Neighbors : กำแพง
ขอบคุณ
เพียงรอยยิ้มรอยนั้น..
กลับบ้าน
No matter what
คำตอบที่รอคอย
1-2-3
ดั่งลมหายใจ

คุณเฟริส
ลุง
อาไก่
พราว
เรา
wonder eyes
ยัยออย
artemesia
แอน
พี่เอ้
หนูจักรยาน
คุณดรีม
อะดำ
พระจันทร์สีน้ำเงิน
alienasoul
Dead_poet_society
คุณแม่น้องวิล
การเดินทางที่ไม่สิ้นสุด
Kapong

 

เพียงรอยยิ้มรอยนั้น..

เพียงรอยยิ้มรอยนั้น

 

Everyday I feel like i'm livin the dream.

You are my bright..bright sunshine,
Keep me warm and alive.
I can't believe that it is true that we are here together.
And the man i have dreamt about for all my life is standing in front of me,whispering love through his eyes and those
bright...bright smiles.

 

เราเคยกังวลใจมาตลอดกับการตัดสินใจครั้งนี้
กังวลถึงความรู้สึกของพ่อกับแม่
คนรอบข้าง..
กลัวการตัดสินจากสายตาของคนนอก
กลัวการดำรงอยู่ในสังคมแห่งกรอบเกณฑ์

สำหรับผู้ชายตัวโต
เรื่องนี้นับว่าเป็นเรื่องธรรมดามาก
การที่คนสองคนรักกัน
และอยากใช้ชีวิตด้วยกัน...
ไม่ว่าจะมี หรือไม่มีงานแต่งงาน

แต่สำหรับสังคมบ้านเรา..
เรื่องนี้ยังละเอียดอ่อน
และสามารถตึความให้ร้ายดีได้
ตามแต่สายตาของผู้มอง

แต่ในลึกๆแล้ว..
เราไม่เคยคิดว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องผิดบาป
การที่เรารักกัน
และอยากใช้ชีวิตด้วยกัน
ว่าไปแล้ว..เราเกี่ยวข้องกับคนอื่นน้อยมาก

มีแต่เรา..กับเขา

และการที่เราเลือกจะใช้ชีวิตด้วยกัน
สำหรับเราแล้ว
มันเป็นเรื่องสวยงามที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับเราด้วยซ้ำ
เราฝันมาตลอดที่จะได้อยู่ด้วยกันกับเขา

ชีวิตคนเราสั้นจะตาย
ทำไมเราไม่เลือกที่จะทำให้ตัวเองมีความสุขที่สุด
และไม่ย้อนกลับมานั่งเสียใจในสิ่งที่ไม่ได้ทำ

ปีใหม่ที่ผ่านมา
เราเลยกลับบ้าน
ไปขอความคิดเห็นพ่อกับแม่เรื่องนี้
และคำตอบที่ได้ก็ยิ่งทำให้รักพ่อกับแม่มากขึ้นไปอีก

ท่านให้เราตัดสินใจเอง
เพราะเราโตพอแล้ว
โตพอที่จะใช้ชีวิตของเราเอง

เรามองเห็นรอยกังวลเล็กๆของแม่
ที่กลัวว่าสังคมจะตัดสินลูกสาวของแม่คนนี้ว่าอย่างไร

เรามองแม่แล้วก็ตอบคำถามนั้นในใจว่า
เราเข้มแข็งพอที่จะรับมือกับสิ่งที่จะตามมา

งานแต่งงาน
สำหรับเราแล้ว
ไม่จำเป็นเท่ากับการที่เราได้อยู่ด้วยกันจริงๆ ด้วยความรัก
แต่ถามว่าจะมีไหม
ก็คงมี ..และจัดอย่างน่ารักและอบอุ่นไม่วุ่นวายอะไร
เป็นงานรื่นเริงที่แท้จริงที่ทุกคนจะได้มาเจอเจ้าบ่าวเจ้าสาวและ
ได้มีความทรงจำที่ดีร่วมกันเอาไว้นึกถึง

เราไม่เห็นด้วยเลย
กับการแต่งงานที่ราวกับเป็นเครื่องมือประกาศสถานะทางสังคม
งานแต่งหรูหราที่ทุกคนตั้งหน้าตั้งตาเข้ามา Enjoy กับอาหารแล้วจากไปโดยที่ไม่ทันได้รู้ว่า
เจ้าบ่าวเจ้าสาวรักกันได้ยังไง
หรือ ทันได้แสดงความยินดี
เพราะเจ้าบ่าวเจ้าสาววุ่นวายอยู่กับการถ่ายรูปและตัดเค้ก

สำหรับเราแล้ว
ไม่ขออะไรมากไปกว่าคนในครอบครัวเข้าใจ
และยอมรับการตัดสินใจของเรา

พ่อกับแม่คงเชื่อมั่นตาผู้ชายตัวโตพอสมควร
ถึงยอมปล่อยมือเล็กๆ ของลูกสาวคนนี้ไว้ในมือของเขา
ให้เป็นคนดูแล


เพียงรอยยิ้มรอยนั้น
ตอนที่ตาผู้ชายตัวโตพูดกับแม่
โดยที่เราเป็นคนแปลให้
เราจะร้องไห้เอาให้ได้

ความจริงใจในคำพูดแต่ละคำ
ยิ่งย้ำให้เรารู้สึก
ว่าเราคิดไม่ผิด
และเราโชคดีเพียงใด
ที่ได้เป็น ที่รัก ของผู้ชายคนนี้

เค้าบอกกับแม่ว่า
การที่เค้ายอมเสียสละทุกอย่าง
ทั้งหน้าที่การงานและการได้อยู่ใกล้ชิดครอบครัวที่อเมริกา
มาอยู่ที่นี่ ...ก็เพื่อเรา

และเค้ารักเรามากจริงๆ

และสัญญาว่า จะทำให้เรามีความสุข
รักและดูแลเราเป็นอย่างดี

สังเกตว่าตอนนั้น
แม่ก็แอบน้ำตาคลอๆ เหมือนกัน

ตลอดเวลาที่ตาผู้ชายตัวโตอยู่ที่บ้าน
เค้าเล่นกับหลานชายของเรา น้องซี
ใครเห็นก็อดยิ้มไม่ได้
เพราะน้องซีติดเค้ามาก
ไม่ยอมให้ห่างเลย
จะกินข้าวหรือทำอะไรจะต้องมานั่งตัก โยเยให้โจเล่นด้วย

เห็นเค้าเล่นกับน้องซีแล้วรู้เลยว่า
เค้าจะต้องเป็นคุณพ่อที่น่ารักมากๆ

 

 

เพียงรอยยิ้มรอยนั้น

 

เพียงรอยยิ้มรอยนั้น

 

เพียงรอยยิ้มรอยนั้น


อยากให้มีวันนั้นเร็วๆ เหมือนกัน
แต่ก็อยากให้อะไรพร้อมกว่านี้ก่อน



เพียงรอยยิ้มรอยนั้น

 

อยากมอบชีวิตที่ดีที่สุดให้กับลูกที่จะเกิดมา
อยากให้เค้าเป็นเด็กที่มีความสุข
เหมือนที่เราเป็น..

เป็นบ้านที่ทำให้เค้ารู้สึกได้ว่า
ทุกครั้งที่กลับไปหา
จะได้รับอ้อมกอดอบอุ่น
และความเข้าอกเข้าใจอย่างที่เราได้รับตลอดมา

บ้าน
สำคัญจริงๆ กับคนคนหนึ่ง

เพราะเราจะเป็นเราไม่ได้เลย
ถ้าไม่มีคนสองคนที่มอบความรักให้มากมายขนาดนี้

ตอนนี้เราได้เลือกแล้ว
ที่จะใชชีวิตของเราเอง

มีครอบครัวเล็กๆ ของเราเอง

และเราคิดว่ามันคงจะไม่ยาก
เพราะเราสองคนต่างก็รู้ความหมายของความรัก
และรู้ว่าจะใช้มันอย่างไร

อย่างไร...

ให้ทุกวันมีรอยยิ้ม


ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมเยือนกันนะคะ
แล้วจะอัพไดย้อนหลังตอนกลับบ้าน ให้อ่านกันอีกที
กรุณาอดใจรอ อิอิ

 

มีรูปมาฝากค่ะ


เพียงรอยยิ้มรอยนั้น

เพียงรอยยิ้มรอยนั้น

เพียงรอยยิ้มรอยนั้น

เพียงรอยยิ้มรอยนั้น

 

เพียงรอยยิ้มรอยนั้น

 

เพียงรอยยิ้มรอยนั้น

เพียงรอยยิ้มรอยนั้น

 

 

ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª ª

 

 

   

 Worth Looking

          เพียงรอยยิ้มรอยนั้น     เพียงรอยยิ้มรอยนั้น     เพียงรอยยิ้มรอยนั้น

       เพียงรอยยิ้มรอยนั้น   เพียงรอยยิ้มรอยนั้น   เพียงรอยยิ้มรอยนั้น         

 

MY ART

 

เพียงรอยยิ้มรอยนั้น       เพียงรอยยิ้มรอยนั้น      เพียงรอยยิ้มรอยนั้น

     Share

<< กลับบ้านขอบคุณ >>

Posted on Fri 11 Jan 2008 7:08

         

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกข้อมูลก่อนส่ง CAPTCHA Image
Refresh
 

well, it seems u both are walkin' in the air.... it beyonds the dream :)
phoebe*   
Tue 29 Jan 2008 23:56 [5]

อ่านแล้วขนลุกนะเอ.. ยิ้มตลอดเลย แอบน้ำตาคลอเบ้า เหอะๆ ดีจัง.. บอกอะไรได้ไม่มากไม่มาย รู้แต่ว่า รู้สึกดีที่ได้อ่านบันทึกนี้ของเอ แล้วเราคงได้ไปร่วมยินดีและซาบซึ้งอิ่มเอมกับความรักของเธอกับผู้ชายตัวโตนะ... คิดถึงงง..
phoebe*   
Tue 29 Jan 2008 23:54 [4]

ไม่ไหวแล้ว น้ำตาคลอเบ้า
ดีใจด้วยมากๆน่ะคะ
ชอบตอนที่พี่เอบอกว่า
แปลที่คุณผู้ชายตัวโตพูดให้คุณแม่ฟังแล้วจะร้องไห้
อินมากๆ

ซึ้งใจ
อยากให้พี่เอมีความสุขมากๆนะคะ
มีความสุขด้วยจริงๆค่ะบล็อกนี้
your fan   
Fri 11 Jan 2008 20:10 [3]

คุณเอขา เข้ามาแสดงความยินดีด้วยนะคะ เห็นด้วยในสิ่งที่คุณเอเขียนวันนี้อย่างมากมาย
ไม่รู้ว่าเร็วไปมั้ยแต่ก็อยากจะ ขออวยพร(แบบโบราณๆ)ว่า ให้ถือไม้เท้ายอดทอง กระบองยอดเพชร มีลูกเต็มบ้าน มีหลานเต็มเมืองนะคะ
รักกันนานๆ ให้เย็นเหมือนฟัก ให้หนักเหมือนแฟง สมปรารถนาทุกประการ ...


แล้วอัพไว้ๆนะคะ อยากเห็นรูปสวยๆจะแย่ล้วค่ะ
กขค   
Fri 11 Jan 2008 15:01 [2]

ดีใจด้วยนะคะ ขอให้มีความสุขทุกๆวัน รักกันนานๆนะคะ
ตาล   
Fri 11 Jan 2008 11:52 [1]